"วันหยุดนี้ ไปนารากันเถอะ"

พ่อที่งานยุ่งอยู่เสมอพูดขึ้นกลางโต๊ะอาหาร ทำเอาพี่สาวที่นั่งอยู่ข้างๆอ้าปากกว้างเบิกตาโต ก่อนจะพยักหน้าแรงๆอย่างเก็บอาการดีใจไม่มิด

โคอิจิเคี้ยวอาหารในปากต่อไปเงียบๆ แต่ก็พยักหน้ารับรู้พร้อมกับยิ้มน้อยๆเช่นกัน

"อะไรกันพ่อ อยู่ๆก็จะไปนารา อารมณ์ไหนเนี่ย" แม่ถามด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แน่นอนว่าคงดีใจที่ได้ไปเที่ยวทั้งครอบครัวหลังจากที่ไม่ได้ไปมานาน

"ก็เมกุมิเคยบอกว่าอยากไปดูกวางนี่ ใช่มั้ย"
"ใช่! พ่อจำได้ด้วยเหรอคะ!"
"ก็เพิ่งจะว่างล่ะนะ"

 

หลังจากมุดตัวลงใต้ผ้าห่ม โคอิจินึกย้อนไปถึงตอนที่พี่สาวเคยเปรยว่าอยากไปนาราหลังจากดูรายการสารคดีที่ถ่ายทำเรื่องกวางเมื่อต้นปี ตอนนั้นพ่อที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ใกล้ๆไม่ได้พูดอะไร เรื่องก็จบลงแค่นั้น แต่มาวันนี้ทั้งที่ผ่านไปหลายเดือนแล้วคำพูดนั้นบ่งบอกว่าพ่อไม่เคยลืมสิ่งที่ลูกสาวต้องการเลย

ส่วนตัวเขาเองนั้นไม่ได้อยากไปหรือไม่อยากไปเป็นพิเศษ เพราะถึงจะอย่างไรผลสุดท้ายก็คือต้องไปอยู่แล้ว


นานๆทีได้ไปเที่ยวอย่างนี้ก็ดีเหมือนกัน


เด็กหนุ่มหลับตาลง โดยในเสี้ยวหนึ่งของความคิดมีดวงตาสีดำใสแจ๋วล้อมด้วยแพขนตาของกวางตัวน้อยกระพริบปริบราวกับจะกล่าวราตรีสวัสดิ์

 


"โคจังงงงง มาทางนี้เร็ว มาให้เซมเบ้ทางนี้"

เสียงเรียกพร้อมมือที่ยกขึ้นกวักเรียกอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลทำให้โคอิจิต้องผละจากลูกกวางน้อยตรงหน้าแล้วมุ่งหน้าไปหาพี่สาวที่วันนี้อารมณ์ดีเป็นพิเศษ
พ่อกับแม่เองก็ดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษเช่นกัน โดยตัดสินจากภาพการให้อาหารกวางอย่างกระหนุงกระหนิงทางหางตาใต้กรอบแว่นหนา


ทว่าก่อนจะได้ก้าวขาเหยียบลงพื้น ตรงหน้าเด็กหนุ่มก็มีอะไรบางอย่างหล่นตุบลงมาขวางเสียก่อน


"โอ๊ะ!"

โคอิจิอุทานพร้อมชะงักเท้า ก่อนจะเห็นว่าอะไรบางอย่างนั้นก็คือเด็กผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกันที่หลับตาปี๋ เม้มปากแน่น

"ฮึก..."

เสียงคล้ายกลั้นสะอื้นจากเด็กชายตรงหน้าทำให้โคอิจิทำอะไรไม่ถูก

"เอ่อ..."

ก่อนจะหาคำพูดอะไรออกมาได้ เด็กชายตรงหน้าที่ยังคงนั่งจุ้มปุ้กอยู่บนพื้นก็เหลือบสายตาขึ้นมอง ตาดำกลมโตนั้นแวววาวด้วยหยาดน้ำ ริมฝีปากยังคงเม้มแน่นเหมือนจะเก็บกลั้นไม่ให้น้ำปริ่มในตานั้นหยดลงมา

แววตาของคนตรงหน้าทำให้โคอิจิรู้สึกแปลบในใจขึ้นมาแว่บหนึ่ง ก่อนที่ตาดำนั้นจะหลุบต่ำลง และโคอิจิคิดว่าเขาเห็นหยดน้ำใสดิ่งลงตามแรงโน้มถ่วงของโลกด้วย

"...ลุกไหวมั้ย"

ตาที่หลุบต่ำเมื่อครู่ช้อนมองขึ้นมาอีกครั้ง เส้นผมสีดำสะบัดไปตามแรงส่ายหน้าของเจ้าของ แล้วจึงหยุดเมื่อคนที่ยืนอยู่ก้มตัวลงพร้อมยื่นมือให้

 


ไม่มีคำพูดใดๆ

แต่แค่มือที่สัมผัสกัน และรอยยิ้มที่ทำให้แก้มกลมดันตาโตๆคู่นั้นจนโค้ง ราวกับได้เห็นพระจันทร์ยามกลางวันแสกๆ

"ขอบใจนะ.."

พร้อมกับคำขอบคุณเพียงเท่านั้น ก่อนที่เด็กหนุ่มจะหันหลังวิ่งห่างออกไป


"โคอิจิ! รีบๆมาเร็ว"


เสียงอันคุ้นเคยของพี่สาวเรียกให้โคอิจิสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าแล้ววิ่งไปคนละทางกับแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่เขามองตามอยู่เมื่อครู่

 

นั่นเป็นครั้งแรกที่เด็กหนุ่มรู้จักคำว่า "ใจเต้นแรง" ที่ไม่ได้เกิดขึ้นจากการวิ่งแข่งในงานกีฬาสี หรือต้องออกไปพูดหน้าชั้น

 

ในวันที่ 5 พฤษภาคม

 

 


+++++++++

 

จากที่พบกันก็ 20 ปีแล้วนะคะ^^

ก็ยังคงขอบคุณที่ทำให้ได้พบกัน
แล้วก็ขอบคุณที่มาพบกัน

รวมถึงขอบคุณที่รักกัน

 


ความสุขของ KinKi Kids คือความสุขของพวกเรา(แฟนๆ)ค่ะ^^

 

เดือนหน้า (เดือนนี้สิ?) อัดโดเคียวสองวันใช่มั้ยหนอ รู้สึก (ขี้เกียจเช็ค)
เห็นว่าอัดเยอะกว่าปกติ... งั้นก็อัดดนนะมงย่าคู่กันไว้เยอะๆเลยนะคะ ฮ่าาา

 

 

ปอลอว. ฟิคข้างบนนั่นสดมาก ภาษาก็แย่ แต่ยกโทษให้ดิฉันด้วยเถริดดดดด
ชื่อซึโยยังไม่มีโผล่ออกมาเลยคิดดูเดะ 5555555555555555555+

 

Comment

Comment:

Tweet

20 周年おめでとう!

ยินดีมากมายที่ดช.ซยช และดช.คอจ ได้มาเจอกัน
และรักกันมาถึงวันนี้

ขอให้รักกันต่อๆ